wybierz Zakład Archeologii... » Epoki Kamienia Epoki Brązu Epoki Żelaza Epoki Średniowiecza Egiptu i Bliskiego Wschodu Klasycznej   STRONA GŁÓWNA AKTUALNOŚCI HISTORIA INSTYTUTU NASI MISTRZOWIE STRUKTURA ORGANIZACYJNA PRACOWNICY PROWADZONE BADANIA WYDAWNICTWA INSTYTUTU BIBLIOTEKA PRACOWNIE ZBIORY ARCHEOLOGICZNE PROGRAM STUDIÓW ŻYCIE STUDENCKIE GALERIE STRONA GŁÓWNA UJ   Józef Łepkowski (1826-1894) Profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, archeolog, publicysta, historyk sztuki. Początkowo zajmował się publicystyką polityczną, m.in. 1848-1849 współredagował pismo Dziennik Górnośląski. W końcu lat 40-tych XIX w. podjął pierwszą w Polsce akcję inwentaryzacji zabytków, obejmującą Galicję, Poznańskie oraz Kongresówkę. W latach 1865-1893 wykładał na UJ. Przyczynił się do podjęcia prac restauracyjnych przy kościele Dominikanów, kaplic Zygmuntowskiej i Batorego w katedrze na Wawelu, inwentaryzacji kamienic krakowskich. Stworzył i kierował w latach 1866-1893 Gabinetem Archeologicznym, którego zbiory należą obecnie do Muzeum UJ. Od 1872 członek Akademii Umiejetności. Od 1875 profesor pierwszej w Polsce katedry archeologii. W latach 1885-1886 rektor UJ. Od 1890 prezes Koła Konserwatorów Galicji Zachodniej. Autor licznych prac z archeologii i historii sztuki. Piotr Bieńkowski (1865-1925) Archeolog, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, organizator pierwszej w Polsce Katedry Archeologii Klasycznej. Studiował w Kijowie, Wiedniu, Berlinie. Uczestnik wielu wypraw, zwiedził tereny północnej Afryki, Azji Mniejszej. Brał udział w pracach wykopaliskowych w Egipcie. Badacz rzeźby greckiej i rzymskiej. Ustalił m.in. typy i czas powstania rzeźb portretowych (Historia kształtów biustu starożytnego, 1895). Tadeusz Smoleński (1884-1909) Jeden z twórców egiptologii polskiej. Po ukończeniu historii na UJ otrzymał stypendium Akademii Umiejętności i udał się do Egiptu, gdzie pod kierunkiem G. Maspero studiował język arabski i egipski. W latach 1907-1909 prowadził prace wykopaliskowe w Sharunie i al-Gamhud. Plany doktoryzacji w Krakowie i kontynuowania studiów w Kairze, gdzie staraniem prof. Maspero u rządu egipskiego miał zapewnioną posadę sekretarza Wydziału Starożytności przerwała ciężka choroba i nagła śmierć. Włodzimierz Demetrykiewicz (1859-1937) archeolog, organizator nauki archeologicznej, prac konserwatorskich i muzealnych e Polsce, profesor UJ. W 1905 roku obronił rozprawę habilitacyjną i rozpoczął wykłady z archeologii prahistorycznej uzyskując w 1907 roku tytuł profesorski. Przeprowadził inwentaryzację grodzisk na terenie Galicji, autor pierwszej syntezy pradziejów Galicji. Prowadził liczna prace, wykopaliskowe i inspekcyjne. Członek Akademii Umiejętności, kustosz Muzeum Archeologicznego w Krakowie, redaktor "Materiałów Arntropologiczno-Archeologicznych i Etnograficznych". Z jego inicjatywy powstało w 1928 roku Koło Naukowe Słuchaczy Prehistorii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Stanisław Gąsiorowski (1897-1962) Studia archeologiczne na UJ zakończył w roku 1920, w 1922 rozpoczął pracę w Katedrze Archeologii Klasycznej. Prowadził wykłady z archeologii klasycznej i historii sztuki starożytnej. Członek Niemieckiego Instytutu Archeologicznego, ateńskiego Towarzystwa Archeologicznego, Polskiej Akademii Umiejetności, reprezentant Polski w UNESCO. Po II Wojnie światowej dyrektor Muzeum Czartoryskich a nastepnie profesor w Zakładzie Archeologii Antycznej a później Śródziemnomorskiej PAN i kierownik Pracowni Archeologii Azji Przedniej. Kazimierz Bulas (1903-1970) Uczeń Piotra Bieńkowaskiego, ukończył studia archeologiczne w 1925 roku następnie studiował we Włoszech zaś w 1927 roku uzyskał stopień doktora. Po kolejnych latach studiów zagranicznych (Niemcy, Belgia, Francja, Anglia, Włochy, Turcja) i pracy na UJ uzyskał habilitację w 1935 roku. Znawca starożytnej Grecji i przyjaciel Greków (Konsul Honorowy Grecji). Po II Wojnie światowej otrzymał profesurę na nowym Uniwersytecie w Toruniu. W latach 50-tych wyemigrował do USA. Popularyzator archeologii i kultury antycznej, twórca uniwersyteckiej neohellenistyki. Józef Żurowski (1892-1936) Ukończył studia prehistoryczne na UJ w 1915 roku. Pracował w Muzeum Archeologicznym Akademii Umiejętności i studiował w Wiedniu. Tytuł doktora uzyskał w 1922 roku. W 1928 roku uzyskał habilitację i podjął zajęcia dydaktyczne na UJ. Organizator muzealnictwa i dydaktyki. Prowadził szereg prac wykopaliskowych i poszykiwawczych pozyskując wiele zabytków dla Muzeów Archeologicznych w Warszawie i Krakowie. Pełnił funkcję Konserwatora Zabytków Archeologicznych w Małopolsce, przeprowadził rejestrację i inwentaryzację ważniejszych stanowisk archeologicznych w Małopolsce. Autor wielu publikacji także popularnonaukowych. Tadeusz Sulimirski (1898-1983) Ukończył studia na Uniwersytecie Lwowskim w 1924 roku uzyskując tytuł doktora praw, nastepnie w 1929 doktorat z prehistorii zaś w 1931 roku habilitację i szefostwo katedry prehistorii na tymże uniwersytecie. W 1936 przejmuje Katedrę Archeologii Przedhistorycznej na UJ gdzie w 1937 roku zostaje profesorem. W czasie II Wojny światowej przebywa w Anglii gdzie bierze udział w walkach i pracach polskiego rządu na uchodźstwie. Po wojnie pozostaje za granicą prowadząc działalność naukową i dydaktyczną. Jego zainteresowania dotyczyły koczowników, kultury łużyckiej i kontaktów międzykulturowych w neolicie i epoce brązu. Rudolf Jamka (1906-1972) Ukończył studia prehistoryczne na UJ w 1930 roku. Tytuł doktora uzyskał w 1932 roku. Uczeń Demetrykiewicza i Żurowskiego. Twórca Koła Naukowego Słuchaczy Prehistorii UJ. Podczas okupacji prowadził tajne wykłady z zakresu archeologii. Po II Wojnie światowej objął kierownictwo Katedry Archeologii Przedhistorycznej zaś w roku 1971 został pierwszym dyrektorem Instytutu Archeologii UJ, w którym połączono Archeologię Polski i Powszechną i Archeologię Klasyczną (Śródziemnomorską). Interesował się epoką brązu, okresem wpływów rzymskich i średniowieczem. Autor wielu publikacji. Olga Hirsch-Dyczek (1936-1993) Ukończyła studia archeologiczne jako uczennica M.L. Bernhard w 1962 roku. Prowadziła badania nad kolekcją Potockiego zdeponowaną w Muzeum Czartoryskich a w szczególności nad problemem kopii greckich oryginałów i ich znaczeniem w sztuce rzymskiej. Uczestniczyła w badaniach wykopaliskowwych w Palmyrze, Tell Atrib i Aleksandrii. Przygotowała katalogi zbiorów Muzeum Czartoryskich, Muzeum Narodowego i Zakładu Archeologii Śródziemnomorskiej UJ. Jej ostatnie prace dotyczyły przedstawień dzieci w sztuce antycznej. Maria Ludwika Bernhard (1908-1998) Ukończyła studia archeologiczne na Uniwersytecie Warszawskim w 1934 roku, uczennica K. Michałowskiego. Następnie pracowała w Muzeum Narodowym w Warszawie. Uczestniczyła w Powstaniu Warszawskim. Po II Wojnie światowej objąła kierownictwo Katedry Archeologii Śródziemnomorskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Prowadziła badania wykopaliskowe m.in. w Mirmeki, Palmyrze oraz Kalos Limen. Tytuł profesorski otrzymała w 1982 roku. Specjalistka w zzakresie sztuki greckij zwłaszcza malarstwa wazowego. Współpracowniczka i członkini wielu organizacji. Autorka wielu publikacji także popularnonaukowych. Kazimierz Godłowski (1934-1995) W latach 1951-1955 studiował archeologię na Uniwersytecie Jagiellońskim, od 1955 pracownik naukowy Instytutu Archeologii UJ, w latach 1976-1991 dyrektor naszego instytutu, od 1983 profesor. Od 1991 członek PAU. Członek licznych polskich i zagranicznych towarzystw naukowych, m.in. Niemieckiego Instytutu Archeologicznego (1975), Bawarskiej AN (1994). Od roku 1992 współwydawca serii Monumenta Archaeologica Barbarica. Prowadził badania m.in. w Jakuszowicach, Kryspinowie, Opatowie. Zajmował się chronologią okresu rzymskiego, wędrówek ludów w Europie środkowej, kulturą przeworską, sytuacją etniczną w Europie w okresie lateńskim i wpływów rzymskich oraz genezą Słowian. Konsekwentnie sprzeciwiając się dominującym teoriom o odwiecznych siedzibach Słowian w Polsce, wywodził ich z Europy Wschodniej, ich pojawienie się w Polsce datował na VI w. (najwcześniej na 2. połowę V w.). Autor m.in. The Chronology of Late Roman and Early Migration Periods in Central Europe (1970), Z badań nad zagadnieniem rozprzestrzeniania Słowian w V-VII w.n.e. (1979), Przemiany kulturowe i osadnicze w południowej i środkowej Polsce w młodszym okresie przedrzymskim i w okresie rzymskim (1985), Germanische Wanderungen im 3. Jh.v.Chr.-6. Jh.n.Ch. und ihre Wiederspiegelung in den historischen und archäologischen Quellen [w:] Peregrinatio Gothica (t. 3, 1992). ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Więcej informacji Złota księga - Wydział Historyczny Uniwersytetu Jagiellońskiego. 600-lecie odnowienia Akademii Krakowskiej, ed. Julian Dybiec, Kraków 2000   Copyright © 2003 IAUJ